Orygenes

jeden z Ojców Kościoła, wygnany za głoszenie herezji z Aleksandrii, założyciel szkoły w Cezarei, później uznany za świętego, a obecnie mówi się nawet o jego rehabilitacji. Tak to jest w tym naszym kościele... (co nie znaczy, ze kościół uznaje wszystkie jego poglądy, bo nie uznaje, oczywiście).

Życiowy rys Orygenesa

Pierwszorzędnymi źródłami do poznania życia Orygenesa są Euzebiusz z Cezarei, Historia Kościelna, księga VI, oraz I księga Apologii Orygenesa napisanej przez Pamfila i tegoż Euzebiusza, a zachowana w tłumaczeniu łacińskim Rufina z Aquilej. Dysponujemy ponadto kilkoma jego listami oraz Mową dziękczynną, jaką wygłosił jego uczeń Grzegorz Cudotwórca na zakończenie swego pobytu w szkole Orygenesa w Cezarei.

185/186. Orygenes przychodzi na świat w rodzinie nauczyciela Leonidesa jako pierwszy z siedmioroga rodzeństwa. Ojciec uczy go Pisma Świętego i wprowadza w chrześcijaństwo.

193-211. Panowanie Septymiusza Sewera naznaczone prześladowania. W Aleksandrii najgroźniej było w latach 202/203, kiedy prześladowanie wprowadzono głównie przeciw katechumenom i katechistom.
Leonides zostaje skazany na śmierć i ścięty. Orygenes staje się sławny dzięki determinacji, z jaką nawiedza uwięzionych i wspomaga ich. Dla utrzymania siebie i rodzeństwa podejmuje nauczanie w szkole ojca. Biskup Demetriusz powierza mu ponadto prowadzenie katechumenatu w Aleksandrii. Gdy coraz trudniej przychodzi mu prowadzić podwójne nauczanie, rzuca szkolę, zastawia książki odziedziczone po ojcu. Oddaje się surowej ascezie i poświęca się katechumenom. Prawdopodobnie też pozbawia się męskości, co wzbudza początkowo uznanie, potem zaś będzie jednym z pretekstów do unieważnienia jego świeceń kapłańskich przez Demetriusza. Na razie jednak kontynuuje nauczanie skupiając coraz więcej uczniów. Zauważa braki w swym wykształceniu filozoficznym i podejmuje naukę w szkole filozofa Ammoniusza Saccasa, późniejszego nauczyciela Plotyna.
Za cesarza Karakalli i papieża Zefiryna podróżuje do Rzymu. Udaje się też do Arabii na zaproszenie prefekta, by mówić mu o chrześcijaństwie. Około roku 215 powierza kurs katechumenów swemu uczniowi Heraklesowi, a sam obejmuje nauczanie na wyższym poziomie.

Rozpoczyna w ten sposób swoją historię słynna Szkoła Aleksandryjska (Didascaleion). Nawraca bogatego gnostyka Ambrożego, który zaopatruje go w papirus oraz funduje mu scriptorium: stenografów, kopistów i kaligrafki, którzy zapisywali wszystkie jego wykłady i komentarze, a być może wspomagali też w ułożeniu Hexapli, wydania Pisma Świętego w sześciu kolumnach: tekst hebrajski, hebrajski w transkrypcji greckiej, greckie tłumaczenia Aquili. Symmacha i Teodocjona, oraz Septuaginty, które przez całe życie poprawiał na podstawie kolejno odnajdywanych rękopisów.

222-235. Lata panowania Aleksandra Sewera. Orygenes rozpoczyna pracę nad komentarzami do poszczególnych ksiąg Pisma: do Psalmów, Ewangelii św. Jana, może do Księgi Rodzaju. Podróżuje do Palestyny. W Cezarei na zaproszenie biskupa Teoktysta oraz biskupa Jerozolimy Aleksandra zatrzymuje się na dłużej i głosi kazania. Demetriusz odwołuje go do Aleksandrii argumentując, że nie wolno świeckim przemawiać w kościele w obecności biskupów. Pisze o zasadach.
Na zaproszenie matki Aleksandra Sewera Julii Mammei jedzie do Antiochii, by zaspokoić jej ciekawość na temat chrześcijaństwa (prawdopodobnie ok. 230 r.) Pewien biskup grecki zaprasza go na dysputę z heretykami. Wracając przez Cezareę zostaje wyświęcony na prezbi-tera, ku oburzeniu biskupa Demetriusza.

231/232. Synody zwołane przez Demetriusza pozbawiają Orygenesa prawa nauczania, unieważniają jego Święcenia pod pretekstem, że odbyły się bez zgody jego biskupa i że nie wolno święcić eunuchów. Biskup pisze w tej sprawie do wielu Kościołów, w tym do Rzymu.

Orygenes wyjeżdża do Cezarei i zakłada nową szkolę z poparciem miejscowego biskupa. Kontynuuje rozpoczęte komentarze do Ewangelii św. Jana i do Księgi Rodzaju, pisze O modlitwie na prośbę Ambrożego.
235. Prześladowanie za Maksymina Traka; zostają aresztowani przyjaciele Orygenesa; Ambroży i Protoktet. Pisze dla nich Zachętę do męczeństwa.

238-244. Pokój w Kościele za panowania Gordionów. Orygenes bierze udział w synodach jako teolog-ekspert. np. w Arabii przeciw Berylowi z Bostry czy przeciw Heraklidesowi (zachowana duża część mowy Orygenesa o Ojcu, Synu i zmartwychwstaniu). Jego uczniami zostają Teodor, później zwany Grzegorzem Cudotwórcą, i jego brat Athenodor.

244-249. Panowanie Filipa Araba. Grzegorz opuszcza szkołę Orygenesa - wygłasza Mowę dziękczynną na cześć Nauczyciela. Podróż do Nikopolis, znalezienie nowego kodeksu LXX. Komentuje Pieśń nad pieśniami (10 ksiąg, z których zachowały się niespełna cztery w tłumaczeniu Rufina), Ewangelię św. Mateusza (komentarz zachowany częściowo), po raz drugi zaczyna komentowanie Psalmów, pisze Przeciw Celsusowi, O święcie Paschy, kończy Hexeplę, kontynuuje komentowanie proroków, Przysłów, Koheleta. Przed zarzutami niepra-wowierności, pochodzącymi z fałszowania jego pism, pisze list Do przyjaciół w Aleksandrii. Wyjeżdża do Nikomendii do domu Ambrożego. Zostaje tam około roku. Pisze list do Juliusza Afrykańczyka o Zuzannie, do papieża Fabiana, zaprzyjaźnionego biskupa Firmiliana z Kapadocji, doprowadza komentarz do Jana do trzydziestej drugiej księgi (zachowały się niektóre z nich oraz fragmenty). Po powrocie pozwala wreszcie na stenografowanie swoich homilii, dzięki czemu zachowały się do wielu ksiąg Pisma.


250. Cesarzem zostaje Decjusz, który wydaje dekret o obowiązkowym składaniu ofiar. Orygenes zostaje aresztowany i torturowany. Prawdopodobnie odsuwa się od jakiejkolwiek działalności na skutek doznanych obrażeń. Były uczeń, biskup Dionizy z Aleksandrii, pisze do niego pocieszający list. Być może przenosi się do Tyru.

253 (ok). Orygenes umiera w Cezarei lub w Tyrze.

REINKARNACJA [z języka łacińskiego re - "ponownie" i późnołacińskiego incarnatio - "wcielenie"], metempsychoza, transmigracja: odradzanie się duszy zmarłego człowieka w innym ciele, wędrówka dusz przez kolejne wcielenia;

wszystkie 3 terminy odnoszą się do tej samej koncepcji, przy czym reinkarnacja oznacza wędrówkę dusz w obrębie gatunku ludzkiego, podczas gdy dwa pozostałe terminy oznaczają odradzanie się dusz również w roślinach, zwierzętach, a nawet w postaci demonów i bóstw; koncepcja reinkarnacji jest składnikiem wierzeń eschatologicznych wielu religii; najpełniej rozwinięta w religiach indyjskich, stanowiła również ważny element w wierzeniach orfików i pitagorejczyków, w platonizmie, gnostycyzmie, kabalistyce, a w czasach nowoż. — w teozofii i antropozofii. (źródło: Encyklopedia PWN)

Czy reinkarnacja na pewno nie jest obecna w Biblii?